چیز خاصی لازم نیست

یک صندلی

چند عدد کتاب

و یک دوست خوب خوب                                                             

که صندلی را از زیرم بکشد...    

در حصار وهممان هرگز نمی گنجید

آنچه ما کردیم

خشت آخرین آرزوتان بود.

..................................................................................................

سرد است

و بادها خطوط مرا قطع می کنند

آیا دراین دیارکسی هست که هنوز

ازآشنا شدن

با چهره ی فنا شده ی خویش

وحشت نداشته باشد

           آنکه دائم هوس سوختن ما می کرد

           کاش می آمد و از دور تماشا می کرد

                     کسی خط دل ما رو نخوندش

                     همه رفتن ولی این دل ما رو

                 همون که فکر نمی کردیم سوزوندش

سیه چشمی به کار عشق استاد

 به من درس محبت یاد می داد

 مرا از یاد برد ولی من. . . 

بجز او عالمی بردم از یاد!؟

می پرسی که چرا محو تماشای منی

آنقدر محو که حتی مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشمان تو حتی مژه بر هم زدنی

      تو گناهی هستی که من معصومانه به تو مرتکبم

........................................................................................................

یادم می آید بچه که بودیم

کفشهایمان را اشتباهی پایمان می کردیم

حالا که بزرگ شده ایم..............

فقط کفشهایمان اشتباهی نیست !!!!!!!!!؟

.....................................................................................................................................

دنگ

دنگ... دنگ...

لحظه ها می گذرد.

آنچه بگذشت، نمی آید باز.

قصه ای هست که هرگز دیگر

نتواند شد آغاز...

....................................................................................................................................

                       تو نفس هایت را قدری جانانه بکش...

.............................................................................................................

                                             وفا

غروب شد،خورشید غروب کرد

آفتاب گردان دنبال خورشید می گشت

ناگهان ستاره ای چشمک زد

آفتاب گردان سرش را پایین انداخت!!!.....

.................................................................................................

 خوبرویان جهان رحم  ندارد  دلشان

باید از جان گذرد هر که شود همدمشان

روز اول که سرشتند  گل  پیکرشان

سنگی اندر گلشان بود همان شد دلشان